رگتایم

من خیلی فیزیک سرم نمی شه و دقیقا نمی دانم نظریه عدم قطعیت هایزنبرگ چی چی هست و در علوم اجتماعی و انسانی و فلسفه چه تاثیرهایی گذاشته، اما خود اين مفهوم را الان در زندگي فردي‌ام كاملا حس مي كنم. من در دوره عدم قطعيت مطلق به سر مي برم؛ آنهم همه جا: كار، مال، خانه، خانواده، دوستان، محل ماندگاري‌ام و از همه مهم‌تر رابطه عاطفي. جالب است، نه!

ولي واقعا جالب است، پيش‌ترها هروقت اينهمه عدم قطعيت سرم هوار مي شد فوري فكر مرگ و خودكشي هم مي‌آمد، اما اين بار درون من آرام است. هياهو آن بيرون است و آرامش عجيبي در درون خود من. دوستي مي‌گفت بالاخره بزرگ شدي تو.

اگر وقت و حال اجازه داد درباره هركدام از آن عدم‌ها هم چيزكي خواهم نوشت.

فكر مي‌كنم ۲۰ ساله بودم كه غريزي فهميدم من آدم كار سياسي براي گرفتن قدرت نيستم. فهميدم هر سيستم فكري به قدرت برسه ساختار قدرت سياسي او را به ورطه ماكياوليسم سوق مي‌ده و من اخلاقي‌تر از آن هستم كه بتوانم اينگونه زندگي كنم. همان موقع‌ها هم بود كه فكر كردم هر سيستم فكري به همان دليلي كه در بالا گفتم نياز به منتقد فعال دارد تا كمتر از ابزار قدرتش صرفا براي حفظ قدرت استفاده كند و كمي هم به فكر ارتقاي سطح زندگي مردم و جامعه باشد، علاوه بر حفظ قدرت. پس تصميم گرفتم روزنامه‌نگار منتقد باشم حالا هر سيستمي كه قدرت گرفت، بگيرد. اين روزها ديگر نمي‌دانم انتخابم درست بوده يا نه؟! حكومت به هيچ قيمتي نمي‌گذارد نقد شود، مديران مطبوعاتي حكايت‌ها دارند كه بعدها مي‌گويم. روزنامه‌نگاران هم كه نه تفكر مستقل و نه پرنسيب‌هاي خودشان را دارند و در اين اوضاع نابسامان همه به جان هم افتاده‌اند. واقعا نمي‌دانم انتخابم آن موقع درست بود يا نه؟! 

۱) كشفم كردند، مي‌خواستم ناشناس بمانم.

۲) حسابي درگير كارهاي تازه شدم.

۳) عشق يا زمزمه‌اي عاطفي در زندگي‌ام آمد كه وقت وبلاگ‌بازي را از من ربود.

۴) اميدوارم باقي بمانم بعد از اين همه وقت خيلي حرف براي گفتن هست به خصوص كه هم در عشق، هم در كار تجربه‌هاي تازه زيادي كردم و دوست دارم از آنها بگويم.